Jedini crnogorski grad na dvije čarobne obale, okružen je prozirnom vodom mora i jezera. Okovan planinskim kamenom i obasjan mediteranskim suncem, Bar je jedinstvena oaza Crnogorskog primorja, u koju se može pobjeći od užurbanog tempa civilizacije i predahnuti uz šum talasa i opojne mirise prirode. Kojim god putem došli u Bar, dočekaće vas netaknuta priroda i gostoprimljivi ljudi. Slikoviti planinski vrhovi natkriljuju barsku kotlinu, a brojna interesantna naselja, pješčane plaže i beskrajno plavetnilo pučine vraćaju goste ponovo u ovaj ambijent. Čitava barska opština je jedinstvana turistička destinacija za odmor i rekreaciju, koja obogaćuje i mijenja život. Priroda je Bar obdarila najrazličitijim i najljepšim geografskim atributima, kao i bogatstvom u svemu što Mediteran može dati. Sunce, topla i čista voda, blagotvorno zračenje pješčanih plaža, čine skup elemenata koji privlače osvajače modernog doba - turiste.

Na slikovitom starom  putu koji povezuje  Krajinu sa selom Mide,  nekada je vrio život i mlinovi  mljeli  žito za brojna domaćinstva. U tom okruženju, u selu Boljevići, na jednoj blagoj padini okruženoj živopisnom prirodom i stoljetnim stablima kestenova, nalazi se 12 bunara. To jedinstveno i rijetko građevinsko djelo, najveći broj bunara na jednom mjestu, dragulj je materijalnog naslijeđa.

Na lokalitetu sela Brijege u Crmnici nalazi se skriveno od vremena i ljudskih pogleda, malo nalazište kristala boje vina - minerala granata. Granati su veličine zrna bibera, imaju 16 ravni (faseta) sa satelitom, svaki je isti i pripada grupi spesarini.

Legenda o vilama, vilinim parama i vilinoj pećini, vezana je za lokalitet Asprice, na padinama Sutormana, u kamenitoj, vodom i šumom bogatoj gori iznad Bara. 

Vile su živjele svuda po planinama, a njihovo pravo sjedište bila je jedna pećina, koja se po njima i zove Vilina pećina - vrlo nepristupačna, u stijeni ispod sutormanskog vrha Lonac (1004m n/v). Po narodnom predanju, nikada niko nije uspio da uđe u tu pećinu osim Iva Dragišića iz Limljana (u XIX v.).

Vladimirov krst čuva se u bratstvu Androvića kao najveća relikvija. Svake godine, na dan Sv. Trojice, krst se iznosi na vrh Rumije, na mjesto gdje se, po predanju, nalazila crkva. U narodu postoji običaj da učesnici procesije ponesu sa sobom po jedan kamen, jer po predanju - crkva će se sama obnoviti kada bude dovoljno kamenja. Učesnici procesije su pripadnici sve tri vjeroispovijesti.